Podobno nie wozi się drewna do lasu. Ale ja jestem przekorny. A było to tak.
Po pierwszej klasie technikum, zapisałem się na wakacyjny OHP. Dla urodzonych w kolejnym tysiącleciu tłumaczę: OHP czyli Ochotnicze Hufce Pracy. W trakcie roku szkolnego uczęszczały tam tłuczki, które nie dawały sobie rady w podstawówce, a do 18 lat musiały się uczyć. Przez cztery dni pracowali w fabrykach, a jeden dzień uczyli się pisać. Ale na wakacje organizowano wakacyjne prace dla każdego chętnego. Oprócz zbierania truskawek, to było podstawowe źródło zarobków dla ucznia.
Pierwszy OHP, na który się zapisałem był stacjonarny. Nocowałem w domu i dojeżdżałem codziennie do pracy na PKP. Zajmowaliśmy się oczyszczaniem szlaków z dzikiej roślinności. Czyli łaziliśmy z toporkami po torach i wycinaliśmy drzewka i krzewy, a potem zaciągaliśmy to do lasu. Do wycinania dużych drzew przyjeżdżał ktoś z piłą łańcuchową. Ale tylko przez pewien okres. Któregoś dnia podciął gałąź na której siedział i spadł na wciąż działającą piłę. Na szczęście tylko poharatał rękę. Wiem, że to nieprawdopodobne, ale tak było. Dokładniej to siedział na jednej gałęzi i nogami opierał się o drugą, którą przecinał.
Do pracy wywozili nas Osinobusem. Osinobus to wynalazek z PRL. Star, któremu na pace postawili autobus bez kierowcy. Dostaliśmy nówkę sztukę, która po miesiącu poszła do kapitalnego remontu. Kierowca bombowca miał żyłkę rajdowca i pruł przez leśne dukty ile fabryka dała, co miało kiepski wpływ na resory. Jeszcze bardziej ucierpiał lakier, zwłaszcza na dachu, oskrobany ostrymi igłami leśnych drzew.
Ponieważ było to lato, przygotowywano nam dwa termosy wody z sokiem. Takie wielkie kotły, w których wozi się wojskową grochówkę. Każdy miał 20 litrów, ale do lasu dojeżdżało tylko 30 l. Jeden termos miał uszkodzoną uszczelkę i na tych wertepach połowa wody się wychlapywała. Cierpieliśmy my – z pragnienia, oraz gumowa podłoga Osinobusa, która okazała się mało szczelna, bo wszystko wsiąkało pod spód. A to była woda z sokiem. A w lesie są mrówki.
Po zerwaniu podłogi, postanowiono że będą nam wlewać sam sok, a wodę sobie dolejemy na miejscu. Zatem przed skręceniem do lasu stawaliśmy przy wiejskiej studni i uzupełnialiśmy termosy. Pierwszego dnia było super, woda ze studni była zimna i krystalicznie czysta. Kolejnego okazało się, że nasz eliksir wali zbukami. Normalnie zuber. Podejrzenia padło na sok, który był nalany z samego dna baniaka. Następnego dnia przed wyjazdem otworzyliśmy nowy sok i dla pewności spróbowaliśmy go na miejscu. Był super. Wlaliśmy więc sok do termosów i do studni. A tu znowu zbuk. Próbowaliśmy samą wodę i nic nie było czuć. Ale ta woda, z tym sokiem, tworzyły mieszankę atomową. Podobno od tego rozpuszczają się kamienie nerkowe. Taaa, prędzej się kurczą od zapachu. O dziwo woda ze studni 20 m dalej nie zapewniała takich atrakcji, więc drugi termos pozwolił nam przetrwać ten dzień.
Jak nam się skończyły drzewa do wycinania, to rzucili nas do wymiany rozjazdu. Stary pamiętał jeszcze Hitlera, miał nabity 1938 rok. Okazuje się, że da się to zrobić ręcznie. Takimi wielkimi szczypcami bierze się podkład w 4 osoby, a szynę w 8. Tylko majster krzyczał, żebyśmy jej nie złamali. Wesołek, szynę kolejową!
Po miesiącu byliśmy bogatsi o niezłą wypłatę, a PKP uboższe o jednego Osinobusa.