Na wakacje po drugiej klasie pojechaliśmy całą klasą do Warszawy na OHP. Oglądaliście Alternatywy 4? To my to budowaliśmy.
Zakwaterowali nas w czymś w rodzaju akademika/koszarów na Woli. Byliśmy silną ekipą z jednej klasy, więc nie nudziliśmy się ani w pracy, a już tym bardziej po niej. Była z nami Elka, nasza wychowawczyni, która organizowała nam różne atrakcje, na które sami byśmy nie wpadli.
Dwa razy byliśmy w Teatrze Kwadrat, na sztukach z udziałem Jana
Kobuszewskiego. Po pierwszej poszliśmy na tyły teatru pod drzwi dla aktorów i przydybaliśmy Kobuszewskiego, żeby zdobyć autografy. Spytał skąd jesteśmy i jak usłyszał z Zielonej Góry, to się rozrzewnił bo jeździ tam na grzyby. Jak poprosiliśmy też o autograf z dedykacją dla Elki, która stała w oddali, poprosił ją i szarmancko się przywitał. Na drugim przedstawieniu machał już nam ze sceny.
Do pracy jeździliśmy przez pół Warszawy, na Ursynów/Natolin. Studiowaliśmy tam czasoprzestrzeń, czyli kopaliśmy rowy od 7 rano do tamtego płotu. Uczyliśmy się też historii poprzez rekonstrukcje okopów z I wojny światowej. Zamiast kul armatnich latały bryły ziemi, a trafieni zalegali w rowie do końca zmiany. Ja trafiłem do ekipy wykończeniowej. Układaliśmy jakieś krawężniki, łataliśmy dziury na klatkach schodowych. Rozładowywaliśmy też cegły i ćwiczyliśmy jazdę figurową z taczką. A głównie, to szukaliśmy miejsca do odpoczynku. Można było opierać się na łopacie albo spać w taczkach. Okazało się, że kasku można użyć jako poduszki, a najwygodniej śpi się pomiędzy dwoma rurami ciepłowniczymi. Do niektórych bloków już wprowadzali się ludzie i można było sobie dorobić pomagając im przy wnoszeniu gratów.
Po wypłacie wszyscy pojechaliśmy na Bazar Różyckiego i nakupiliśmy zegarków z melodyjką, które wtedy były hitem. Swoje sprzedałem na Alexander Platz w Berlinie, gdzie pojechałem na kolejny OHP (zbiory porzeczek pod Poczdamem). W pewnym momencie okrążyło mnie kilku policjantów, aż mało nie narobiłem w gacie. Ale dowódca spytał po ile te zegarki, więc mu trochę spuściłem i sprzedałem ku obopólnemu zadowoleniu.
Po tej wyprawie nasza klasa zgrała się jak żadna inna, chociaż na początku mieli
nas za świrów. Bo kto normalny spędza wakacje tak jak rok szkolny, z całą klasą i wychowawczynią.