Jeśli ktoś pyta się mnie, z jakich zajęć w technikum najwięcej wyniosłem, odpowiedź jest jednoznaczna – z warsztatów.
Do dzisiaj mam zapas cyny, garść śrubek M2, którymi przykręcałem tarcze mierników w Lumelu czy szpulę drutu nawojowego w oplocie bawełnianym.
W pierwszym półroczu mieliśmy warsztaty mechaniczne w Zespole Szkół Samochodowych. Chodziliśmy wieczorami na tereny kolejowe, gdzie razem z zawodówkami produkowaliśmy smarownice do kół wagonów dla Zastalu. Całkowicie ręczna produkcja. Cięliśmy grubą blachę na ręcznej gilotynie, wierciliśmy otwory, piłowaliśmy pilnikami krawędzie. Jedynie spawanie całości wykonywali dorośli. Dziwne, że te wagony potem jeździły. Ale to tam nauczyłem się jak powinno się pilnikiem wygładzać zaokrąglone krawędzie, zupełnie inaczej niż wszyscy myślą. W przerwie zapędzano nas do stołówki, gdzie podawano posiłki regeneracyjne, czyli letnie mleko z kożuchem. Mało komu to smakowało, ale świetnie nadawało się do polewania nawzajem. Któregoś dnia postanowiliśmy zwrócił kubki z mlekiem do okienka, tyle że z odległości kilku metrów. Takie zawody na celność. Do dzisiaj pamiętam ten okrzyk opiekuna „wszystki uczni wyjdą na korytarz”, „kto rzucił mlekiem na kucharza?. Oczywiście musieliśmy odpracować dniówkę, żeby nie dostać lufy.
W drugim półroczu mieliśmy warsztaty elektryczne, na których uczono nas lutowania. Czyli zabielaliśmy przewody, które później szły na produkcję w zaprzyjaźnionych zakładach przemysłowych.
Przez pół roku mieliśmy też praktyki zawodowe. Jeden dzień w tygodniu, zamiast do szkoły, udawaliśmy się do zakładu pracy. W naszym przypadku były to zakłady Mera Lumel, zajmujące się produkcją mierników elektrycznych, w tym słynnych multimetrów Lavo. Tam już nie było udawania, tylko normalna praca.
W kolejnych latach warsztaty miały już nazwę pracownia radiowa i telewizyjna. Uczyliśmy się tam naprawy sprzętu RTV. Wszyscy nauczyciele znosili tu swoje sprzęty na darmowy serwis, a niektóre psuły się regularnie. Szczególnie kolorowe Rubiny, które musieliśmy nosić w czwórkę. Któregoś razu dostaliśmy do naprawy magnetowid, który wciągnął taśmę. Udało nam się go naprawić bardzo szybko, ale przetrzymywaliśmy go 3 tygodnie. W tym czasie oglądaliśmy felerną kasetę. Bardzo ciekawe bawarskie kino niezależne.