W lato 1992 mój brat z kolegą pojechali dorabiać we Włoszech. Pracowali na plaży pod Neapolem. Byli tam już 3 miesiące i powoli myśleli o powrocie, bo sezon się kończył. Postanowiliśmy zrobić sobie wycieczkę.
Zapakowaliśmy w dwunastoletniego kadeta kombi obie mamy, namioty i ruszyliśmy w świat.
Przez Czechy i Austrię przejechaliśmy bez problemu, z jednym noclegiem. Wieczorem dotarliśmy do Włoch i zatrzymaliśmy się na parkingu. Przy próbie wyjazdu, coś zagruchotało i samochód stanął. Ktoś wezwał pomoc drogową i odholowali nas do pobliskiego miasteczka. Było już ciemno i warsztat był zamknięty. Właściciel pozwolił nam się jednak rozbić na kawałku trawnika przed biurem.
Rozbiliśmy namioty, ale w nocy spadł deszcz, więc rano porozwieszaliśmy mu mokre tropiki na kratach w oknie biura. Okazało się, że padła skrzynia biegów, a nowej nie ma. Zresztą nie byłoby nas na nią stać. Ruszyliśmy na objazd okolicznych szrotów. Odpowiednią skrzynię znalazł dopiero trzeciego dnia, ale miał silną motywację. W tym czasie urządziliśmy mu bowiem pod biurem regularny camping. Potem doszło do płatności, która przerastała nasze możliwości. Oczywiście żadnych kart nie mieliśmy. Ubezpieczenie assistance pokrywało tylko holowanie. Na szczęście miałem numer na camping, gdzie pracował brat i jego szef przelał miesięczną wypłatę za naszą skrzynię.
Ruszyliśmy dalej wzdłuż wybrzeża Adriatyku i po kilku dniach dotarliśmy za Neapol. Nie poznałem brata. Od tego słońca wyblakły mu wszystkie włosy, a skóra nabrała mocnej opalenizny, co jeszcze bardziej podkreślało włosy. Jego kolega zresztą podobnie. Za to jakie mieli branie u miejscowych dziewczyn? Po okolicach rozniosło się, że na plaży jest dwóch amerykanów i na weekend zjeżdżało się pół Neapolu.
Razem z bratem zwiedziliśmy Pompeje i Neapol, gdzie kupiliśmy różowego górala. Hit sprzedaży w tamtym okresie. Sam Neapol pamiętam głównie z korków na drodze i totalnego lekceważenia zasad drogowych. Nieważne jaki było światło, każdy jechał przez skrzyżowanie do czasu aż z innej drogi nie wyjechało większe auto. Próbowałem jechać za autobusami, ale zawsze mi się ktoś wcisnął. W korku przed wjazdem na autostradę, na sąsiednim pasie ktoś nie wyhamował i przyrąbał w samochód wcześniej. Urwał mu zderzak, który zawisł na jednaj śrubce i szorował po asfalcie. Ale nikt nie wysiadł i się nie awanturował. Wszystkie samochody były podobnie poobijane.
Jak pisałem na początku, to był koniec sezonu i zabieraliśmy brata z powrotem. Do tego plecak jego kolegi, który wracał sam. Plus dwa namioty, śpiwory, sprzęt biwakowy i rower. Mimo, że to było kombi, to wypchałem je po dach.
Przez te 3 miesiące brat nauczył się sporo po włosku i w drodze powrotnej nie musieliśmy już płacić za campingi. Po prostu wieczorem zjeżdżaliśmy na boczną drogę i pytaliśmy jakiegoś gospodarza o możliwość noclegu. Nigdy nie było problemu. Najczęściej pokazywano nam miejsce na namiot, studnię i beczkę z winem. W jednaj z wiosek stały też dwa dystrybutory jak z paliwem. Ale w jednym było białe wino, a w drugim czerwone.
Gdy rozbijaliśmy namiot przyświecałem światłami samochodu i rano nie chciał odpalić. Jakoś odpaliliśmy na pych, ale następnego dnia sytuacja się powtórzyła, chociaż nie włączałem świateł. Tym razem nie pomogło pchanie. Gospodarz widząc trzy kobiety pchające wypchany samochód, zjechał z pola traktorem. Ale nawet na holu nie odpalił. Pojechał więc do domu, wyjął akumulator ze swojego samochodu, zamieniliśmy go i po odpaleniu znowu podłączyłem swój. A winnym okazała się zapalniczka, która pękła i robiła zwarcie.
W końcu dojechaliśmy do Rzymu. Zaparkowałem gdzieś w okolicach Koloseum i zaczęliśmy zwiedzanie. Kupiliśmy sobie koszulki z napisem Roma i koniecznie chcieliśmy je założyć. Ale moja żona nie miała stanika, więc musiałem zrobić go ze swoich dłoni. Po jakimś czasie dotarliśmy do Watykanu i chcieliśmy zwiedzić Bazylikę. Niestety nie wpuszczali w krótkich spodenkach i z odkrytymi ramionami. Kobiety miały jakieś chusty itp., to się pozakrywały. Ale nas z bratem za nic nie chcieli wpuścić. Musieliśmy wracać do samochodu po długie spodnie.
Dalej pojechaliśmy wybrzeżem morza Tyrreńskiego do Pizy i stamtąd przez Bolonię do Wenecji.
W drodze powrotnej postanowiliśmy ominąć płatny tunel a Austrii, jadąc górą. Ale pięć osób, z bagażami szóstej + rower stanowiło zbyt duże wyzwanie dla hamulców, które zaczęły się dymić. Ale to nic w porównaniu do tego jak polaliśmy je wodą.
Ostatecznie udało nam się wrócić, zwiedzając po drodze Pragę.