Grupa nauczycieli z Wrocławia, w tym moja żona, dostała zaproszenie od niemieckich kolegów, na tygodniowy pobyt w miasteczku Vechta. Jest to pod samą granicą holenderską, więc wymyślili sobie, że przy okazji zwiedzą Benelux. Nie mieli jednak transportu ani większych środków finansowych. Zostałem więc przez nich wynajęty jako kierowca z samochodem, a drugi prowadziła żona kolegi. Nauczyciele mieli się na nas zrzucać. Aby zaoszczędzić na noclegach, zabrali swoje śpiwory i wyszukali najtańsze hostele.
Wyruszyliśmy z Wrocławia do Luksemburga wieczorem, żeby dotrzeć na rano. Pomimo wielu remontów zbliżyliśmy się do granicy około 2 w nocy. Ponieważ byliśmy zmęczeni, zatrzymaliśmy się na stacji i rozłożyliśmy fotele, żeby się przespać. W tym czasie nauczyciele poszli do restauracji, zamówili po herbatce i siedzieli tak do 7 rano. W Luksemburgu zwiedzali muzea, a my z Dorotą kawiarnie. Wieczorem dotarliśmy do Brukseli, gdzie nocowaliśmy w hostelu.
Po obejrzeniu Brukseli pojechaliśmy do Amsterdamu, gdzie jak się okazało, mieszka bratanica jednego z nauczycieli. Mieszka w domu z Amerykaninem, który właśnie wyjechał. Czyli mamy wolną chatę. Jak się okazało holenderski dom ma 60 m2 i tylko dwie sypialnie. W jednej spała gospodyni, w drugiej kierowcy, a nauczyciele zalegli pokotem na wolnych skrawkach podłogi. Nad ranem otworzyły się drzwi i stanął w nich zdumiony Amerykanin. Ktoś mu zajumał chatę. Wśród nauczycieli popłoch, bo skąd tu teraz znaleźć jakiś hotel na kolejną noc? Ale wyciągnęli flaszki i kiełbasę i upili gospodarza. Zostaliśmy kolejną noc i nawet nie wyrzucił nas ze swojej sypialni.
Zwiedzając Amsterdam złapałem gdzieś gumę. Miałem pełnowymiarowe koło zapasowe, więc bez problemu je zmieniłem. Ale nauczyciele uznali, że trzeba załatać uszkodzoną oponę. Znaleźliśmy wulkanizatora i zrzucili się na naprawę, ale długo nie mogli zapomnieć ubytku w portfelach.
W tamtych czasach nie było nawigacji ani telefonów GSM. Zatem jechaliśmy wg. mapy. Kolejnym etapem była już Vechta i przed wyjazdem pokazałem Dorocie jaką autostradą jedziemy i jak tam dojechać. Było to akurat proste, bo autostrada zaczynała się w Amsterdamie i nie sposób było pojechać w złym kierunku. W dodatku wystarczyło tylko raz skręcić i potem jechać prosto. Ale oczywiście miała po prostu jechać za mną. Ruszyłem powoli, ale drugi samochód długo nie pojawiał się na zakręcie, więc mocno zwolniłem, aż w końcu zobaczyłem srebrny samochód w lusterku i przyspieszyłam. Wjechaliśmy na autostradę, ale tamci wciąż się z nami nie chcieli zrównać. Okazało się, że to jakiś podobny samochód. Naszych nie było. Zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej i czekaliśmy. Po pół godzinie, zostawiłem patrol na stacji i wróciłem pod muzeum. Tam ich jednak nie było. Po godzinie byłem znowu na stacji, gdzie chwilę przede mną dojechała druga ekipa.
Okazało się, że wyjeżdżając spod muzeum, ktoś zauważył na drodze gałązkę. Obawiając się przebicia opony i kolejnych wydatków, kazali się zatrzymać i ją uprzątnęli. Zanim to zrobili nas już nie było. Pojechali na azymut, ale wjechali na złą autostradę. Jechali 15 km i nie była zjazdu. Zawrócili więc i po awaryjnym wrócili pod prąd.
Z lekkim opóźnieniem dojechaliśmy do Vechty, gdzie czekali już na nas niemieccy nauczyciele. Każdy wziął jedną osobę do swojego domu i przez tydzień się nią opiekował. W programie było zwiedzanie lokalnych placówek oświatowych, w których niestety musieliśmy też brać udział, bo zostaliśmy przedstawieni jako nauczyciele. W końcu Niemcy nie pokrywali kosztów kierowcom. Mieliśmy też wycieczki pokazujące okoliczne atrakcje, takie jak: ferma pieczarek czy więzienie. Jedną z atrakcji było okazanie nam dwóch bloków. Tak, w całym mieście były tylko dwa bloki, zbudowane dla przesiedleńców z Kazachstanu. Dla nich to była atrakcja.
W dniu wyjazdu, Niemcy zajechali na parking swoimi mercedesami i wyładowali podopiecznych wraz z ich bagażami i prezentami, które kupili biednym, polskim nauczycielom. Zestaw garnków Zeptera, mikrofalę, robot kuchenny itp. Zwalili to na wielką kupę, która dorównywała samochodom. Potem przez godzinę przyglądali się, jak to upycham w bagażniku dwóch kompaktów. A przecież było tam już 10 śpiworów. Ale miałem już doświadczenie po Włoszech, więc dałem radę.