W technikach nie było w programie takich przedmiotów jak muzyka, plastyka i inne podobne dyrdymały.
Ale żebyśmy nie schamieli do końca, w naszej szkole był chór – oczko w głowie dyrektora. Kto umiał choć trochę śpiewać i dostał się do niego, mógł liczyć na szereg profitów. Od specjalnych stypendiów, po szereg wyjazdów i zwolnień z lekcji. Chórzyści byli czymś na kształt futbolistów w amerykańskich liceach. Z tą różnicą, że nie cieszyli się specjalną sympatią innych uczniów. Częściowo z powodu zazdrości o te profity, a głównie z dlatego, że każda szkolna akademia była dłuższa o pół godziny, bo musieliśmy wysłuchać popisów naszych gwiazd. Wciskali ich nawet do hal fabrycznych, dla uświetnienia podpisania czegoś czy przecięcia wstęgi.
Oprócz uświetniania szkolnych uroczystości, chór jeździł też na różne konkursy i przeglądy. Pamiętam, jak kiedyś przywieźli medal za zajęcie trzeciego miejsca… na dwa startujące chóry.
Czasami jechałem z nimi jako fotograf. Muszę powiedzieć, że była to zgrana paczka, chociaż byli tam uczniowie z pierwszych i piątych klas. Śpiewali też nie najgorzej i zdobywali trofea nawet w mocniej obsadzonych przeglądach. Załapałem się nawet na wycieczkę do Sopotu. Pojechaliśmy m.in. posłuchać słynnych oliwskich organów. Zajęliśmy ławki w katedrze i czekaliśmy na koncert. Niestety zamiast dźwięków trąb i piszczałek, dało się słyszeć kilka razy głośne burczenie. Ewidentna próba odpalenia silnika trójfazowego bez jednej fazy. Za chwilę z głośników usłyszeliśmy pytanie: czy jest może na widowni elektryk? W odpowiedzi wstało 60 osób.