Radosne wspomnienia

Rozdział 14

Święci idą

Ochotnica 1988

Mój chrzestny kupił sobie domek w górach. Konkretnie całe gospodarstwo w Ochotnicy Górnej w Gorcach. Bardzo chętnie udostępniał dom znajomym, w zamian za opiekę nad psem, który tam przebywał na stałe. A, że miał szerokie znajomości na całym świecie, to pies, ogromne bydlę, miał się całkiem dobrze. Zwyczajem było, że wyjeżdżając zostawiało się konserwy dla psa. Czego tam nie było, francuskie delikatesy itp. Pies na językach się nie zna, więc pierwszego dnia podmieniliśmy mu francuskie konserwy na swojską mielonkę.

Ale zanim do tego doszło, musieliśmy się dostać do domu. A nie było to proste. Klucze pobraliśmy u gospodarza obok, ale dostępu do zamka bronił Gradient, ogromny owczarek podhalański. Biegał po całym podwórku na długim łańcuchu. Na nic się zdały prośby i błagania. W końcu zauważyłem na stodole bosak i zaczepiłem nim o łańcuch psa. Tak udało nam się wejść do domu.

Wyjście było prostsze. Brało się konserwę z kartonu, otwierało i nabijało na widelec. Teraz wystarczyło uchylić drzwi i mocno się zamachnąć. Pies leciał za konserwą, a my myk, myk i na szlak. Należało tylko pamiętać o jednym, żeby nie zjeść wszystkich kanapek. Trzeba było jedną rzucić psu, żeby wejść z powrotem do domu. Ale przypadkiem nie było to problemem.

Jak się idzie ze Zwierzakiem w góry, to widać głównie jego tyłek, w którym ma jakiś motorek. My idziemy szlakiem, a on wbiega na wszystkie pagórki po drodze, a i tak jest pierwszy. Postanowiliśmy więc wyrównać szanse i go dociążyć. Zapakowaliśmy mu do plecaka całe żarcie, napoje, odzież przeciwdeszczową itp. Nie na wiele to pomogło, bo wciąż wbiegał na wszystkie pagórki. Co najwyżej troszkę się spocił. Niestety plecak okazał się nie być wodoodporny i nasze kanapki pływały w pocie. Dobrze, że na górze było schronisko z barem

Pewnego razu Gradient był widocznie najedzony, bo zakopał sobie kanapkę gdzieś w rogu podwórka. Nieświadomy tego Zwierzak przeszedł zbyt blisko i o mało co, a była by kanapka z jajkami.

Innego dnia obudziło nas warczenie i ciche drapanie w drzwi. Wyjrzałem przez okno, a pod ścianą stał rozpłaszczony inkasent z elektrowni, z pyskiem psa w okolicach przyrodzenia. Bardzo nam dziękował za wpuszczenie do domu.

Były to czasy niedoborów. A Mariusz, który się zabrał z nami  miesiąc wcześniej widział w Żywcu gramofony, nie miał jednak wtedy kasy. Teraz postanowił się tam wybrać na zakupy. Gramofonu nie kupił, ale ponieważ następnego dnia miał imieniny, cały plecak zapełnił napojami. Postanowił wracać przez Nowy Targi i dalej stopem. To ledwo 20 km. Niestety nikt go nie zabrał i szedł całą noc przez góry. Rano obudziło nas ciche wołanie:

– Dino! Dino! (ksywka kolegi)

– czego chcesz?

– pies, mnie nie chce wpuścić

– to czemu wołasz mnie, a nie Pietruchę?

– bo krócej

Musiałem znowu wstać i ratować komuś tyłek. Mariusz poszedł spać, a my wybraliśmy się na Turbacz.

W drzwiach minęliśmy się ze świętymi. Chrzestny jest osobą silnie religijną i udostępniał domek młodzieży z oazy. My mieliśmy górę, a oni dwa pokoje na dole. Kuchnia była wspólna, o czym za chwilę.

Jak wróciliśmy do domku, Mariusz siedział zły jak bąk. Okazało się, że święci go obudzili i kazali pozmywać garnki i talerze w zlewie. Po kolacji poszli do swoich pokoi i zaczęli śpiewać święte piosenki. W pewnym momencie ktoś zaproponował psalm nr. jakiś tam, co spotkało się z oburzeniem, że to taka świecka piosenka.

Ale jak wspominałem, Mariusz miał tego dnia imieniny oraz stosowne zapasy. Zrobiliśmy więc konkurencyjną imprezę i zaczęliśmy śpiewać naprawdę świeckie piosenki. O! jak świeckie. I nic nam nie mogli zrobić, bo mieliśmy advocata 😉

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował.

Zaloguj się, żeby dodać komentarz.