Po zdaniu egzaminów na Politechnikę Wrocławską, chłopaki którzy dostali się na studia w Zielonej Górze dowiedzieli się o wyjeździe dla pierwszoroczniaków. Wyjazd był do NRD w czasach schyłkowej komuny. Malutka miejscowość w połowie drogi między Berlinem a Dreznem. Niewiele z całego wyjazdu pamiętam, poza wycieczką do Drezna. Zabrali nas autobusem do pobliskiego miasteczka, skąd pociągiem pojechaliśmy do Drezna.
Po co się jeździło do NRD w tamtych czasach? Na zakupy. Po obowiązkowym zwiedzaniu muzeum, rzuciliśmy się więc do sklepów. Kolega Kryś (ni to imię, ni nazwisko, więc nie wymyślaliśmy mu przezwiska), kupił sobie duży nóż kuchenny. Ale biedak nie miał go w co zapakować. Za to ja miałem taką rozkładaną torbę na kółkach, więc poszliśmy na układ. On schowa nóż do torby, ale będzie ją za mnie targał. Po całym dniu zwiedzania i zakupów, trafiliśmy w końcu na dworzec. Wracaliśmy pociągiem Drezno-Berlin, który po drodze stawał tylko na jednej stacji. Nic prostszego, nie sposób się pomylić. W pociągu było sporo osób, więc porozsiadaliśmy się gdzie kto mógł. Na szczęście były jeszcze miejsca siedzące, bo byliśmy zmęczeni po całym dniu zwiedzania. Można się było zdrzemnąć na 2 godzinki… albo i dłużej.
Dojechaliśmy do naszej stacji i wsiedliśmy do podstawionego autobusu. Jak w końcu byliśmy wszyscy w kupie, ktoś postanowił nas policzyć. Okazało się, że kogoś brakuje. Kogo? Krysia. Ktoś go widział? No spał w pociągu, kilka osób widziało. A ktoś go obudził? No nie wiemy. Zrobiła się afera i aktywiści z FDJ wezwali policję. Ta oczywiście pyta o rysopis i cechy charakterystyczne. No to powiedziałem, że ma wysoką, różową torbę na kółkach.
– A co ma w tej torbie?
– No… taki duży nóż.
– A wy wiecie kto jest dzisiaj w Berlinie? Jaruzelski! On na pewno chce zrobić zamach.
No i rozpętała się afera. Ale przynajmniej mieliśmy pewność, że znajdą Krzysia jak tylko wysiądzie z pociągu.
Zjedliśmy kolację i czekaliśmy na powrót Krysia na kogutach, a tu nic. Następnego dnia zjedliśmy śniadanie i nic. Obiad i nic. Kolację jedliśmy już w zupełnej ciszy. Aż tu nagle wchodzi Kryś. Cały, zdrowy i z nożem, choć mnie bardziej interesowały pozostałe zakupy z torby.
Wszyscy rzucili się pytać, co się stało. Jak sobie poradził i dlaczego wraca dopiero teraz? Tu mała dygresja. W szkole oprócz rosyjskiego, uczyliśmy się też niemieckiego i francuskiego. Kryś był akurat w grupie francuskiej. Zatem po niemiecku ni w ząb. Nie wiedział nawet w jakiej miejscowości mieszka, nie potrafił więc znaleźć odpowiedniego pociągu.
Ale pamiętał jedno. Trzeba wysiąść na pierwszej stacji z pociągu Drezno-Berlin, który wyjeżdża o 18. Wrócił więc do Drezna, odczekał dobę, wsiadł do tego samego pociągu i tym razem nie spał. Wysiadł na pierwszej stacji i z buta wrócił do naszej miejscowości.