W kolejnym roku do poprzedniej ekipy dołączył mój brat, skuszony wizją upojnych pieśni religijnych. Niestety spotkało go rozczarowanie i cały pobyt byliśmy sami. Ale nie nudziliśmy się.
Najpierw należało dotrzeć na miejsce. Do bezpośredniego autobusu PKS z Krakowa nie udało nam się wejść. Najbliżej celu był ten do Krościenka. Dotarliśmy tam koło godziny 18. Niestety nic innego już nie jechało, a pozostało nam 24 km drogi. Poszliśmy z buta, machając po drodze na autostop. Ale wkrótce zaczęło okrutnie padać i nikt nie chciał zabrać takich przemoczonych zwłok do swoich Polonezów i Maluchów, a nawet Syrenek. Mnie z bratem zabrała w końcu jakaś dobra dusza i dotarliśmy przed północą. Natomiast Mariusz powiedział, że zna skrót przez góry i reszta ekipy poszła za nim. Mocno po północy dotarli do wioski po drodze i schronili się na przystanku. Zwierzak poczęstował kolegów batonikiem, a na pytanie: „skąd masz?”, odpowiedział zgodnie z prawdą: „leżało tu na ławce”. Wyrzucili resztę ze wzgardą, czego potem pożałowali. Zgodnie z tradycją, dotarli nad ranem.
Przez pierwsze 3 dni zajmowaliśmy się aprowizacją, bo znowu zbliżały się imieniny Mariusza. Zaczęliśmy drugiego dnia, schodząc do Ochotnicy Górnej po chleb. Stanęliśmy w kolejce do sklepu, razem z innymi. Po 2 godzinach przyjechała dostawa, ale wtedy znikąd pojawili się miejscowi i rozebrali całe pieczywo. Kupiliśmy tylko herbatniki i coś do picia. Na kolacje robiliśmy eksperymenty kulinarne, zanim ktokolwiek usłyszał o Pascalu i Gesslerowej. Hitem okazały się herbatniki z konserwą tłuszczową. To takie coś, czego nie jadł nawet Gradient. Coś pośredniego między smalcem a mielonką. Kto miał, wygrzebał jeszcze zaschnięte kanapki z podróży. Inni wspominali przystanek.
Trzeciego dnia rozdzieliliśmy się na dwie grupy. Jedna znowu udała się do sklepu w Ochotnicy Górnej, druga pojechała PKS-em do Ochotnicy Dolnej. Pierwsza ekipa uzupełniła zapas herbatników i napojów. Druga kupiła chleb… w proszku. Dokładniej to mąkę.
Oczywiście nikt z nas nie umiał upiec chleba, poza tym potrzebne są drożdże i zakwas. Ale widziałem jak mama robiła pierogi, nawet pomagałem lepić. W bacówce był przyrząd do zbierania jagód, a te było widać pod lasem. Zwierzak szybko się uwinął i przyleciał z wiaderkiem czarnych owoców, pięknie przystrojonych zielonymi listkami. W międzyczasie zrobiliśmy ciasto i zaczęliśmy lepić pierogi. Wyszło ponad 130 sztuk. Powinno wystarczyć na 5 chłopa.
Teraz wystarczyło je zagotować. Piec był już rozpalony, postawiliśmy garnek wielkości kociołka do wekowania i jak woda się zagotowała, to wrzuciliśmy dzieło naszych rąk. Nawet przez chwilę się zastanawiałem, czy nie posolić wody, jak na makaron. Ale to miały być pierogi na słodko, więc czym prędzej porzuciłem tą myśl. Niestety, okazało się, że sól jest konieczna. Ba! Dodaje się ją nawet do ciasta. Ale nie było wtedy internetu i przepisów kucharskich na każde życzenie. Ciasto składające się głównie z mąki, nie wszystkim przypadło do gustu. Niektórzy dalej jedli herbatniki z konserwą.
Czwartego dnia wysłaliśmy ekipę do Krościenka i po przebyciu w sumie ponad 100 km, udało nam się w końcu kupić chleb i inne niezbędne ingrediencje. Ach co to była za uczta. Kanapki z mielonką, kanapki z serem, kanapki z pomidorem, starowin lubuski, czysta i stołowa.
Grom i zabawom nie było końca
A kto nie był, niech żałuje.