Radosne wspomnienia

Rozdział 12

A mury runą…

Studniówka 1987

W tamtych czasach studniówek nie robiło się w restauracjach, tylko w szkolnych świetlicach. Trzeba je jednak było jakoś udekorować. Większość ograniczała się do powieszenia serpentyn i kuli dyskotekowej, w ostateczności montowano siatkę maskującą i pomalowane kartony. Nasza klasa poszła na całość i zdecydowała się na wystrój średniowiecznego zamku. Całą świetlicę, łącznie z sufitem okleiliśmy papierem pakowym i bordową farbą malowaliśmy mury, okna, wieżyczki itp.

A mury runą… – Studniówka_00

Waldek, który miał duszę artysty namalował portrety rodzinne, a nawet rzeźby. Robota szła sprawnie, aż do czasu gdy wyszedłem ze świetlicy na korytarz. Korytarz był ozdobiony boazerią, a na jego końcu była biblioteka. Niestety straż pożarna miała co do tego sporo wątpliwości i kazała odgrodzić bibliotekę ognioodpornym murem. Na nic się zdały protesty dyrektora, mur miał stanąć. Dyro sprowadził więc z rzeszowskiego specjalną cegłę klinkierową w kolorze kawy z mlekiem i z bólem serca postawił mur, który nie za bardzo odróżniał się od boazerii.

Wychodzę więc ze średniowiecznej sali balowej i widzę obok kolejny mur, w kolorze jakże odbiegającym od naszego. Moja wrodzona estetyka głęboko się z tym nie zgadzała. Skrzyknąłem więc chłopaków i zaczęliśmy przemalowywać mur na ciemną czerwień, jak to śpiewał Riedel. W pewnym momencie ze świetlicy wyszła Elka (nasza wychowawczyni) i zbladła. Powiedziała, że jej tu nie było i poszła do domu. To właśnie wtedy dowiedzieliśmy się o historii muru. Reszta chłopaków nawiała do świetlicy, więc dokończyliśmy malowanie z Maciatym (synem zastępczyni dyrektora, któremu wszystko powiewało).

A mury runą… – Studniówka_14k

Tak się złożyło, że nasza studniówka była pierwszego dnia ferii zimowych i dyro nie mógł na niej być. Byli za to pozostali nauczyciele i mocno dyskutowali o murze. Studniówka się udała, potem ferie i kolejne półrocze. Pierwszego dnia za Dyrektorem snuła się grupka nauczycieli, czekając aż zauważy on mur. Biblioteka znajduje się na końcu długiego korytarza w starym skrzydle szkoły. Od sekretariatu kawał drogi. Ale w końcu dyro tam poszedł, a za nim narastający tłumek. Idie, idzie, aż w pewnym momencie przystanął, przetarł oczy i spytał:

– Kto? Kto to zrobił?

– Piotrowski – podpowiedzieli z satysfakcją niektórzy

– No cóż. Miałem tutaj inną koncepcję.

I koniec. No prawie. Na kolejnej lekcji ze szkolnych warsztatów sprowadzono klasę zawodówki, która przez cały dzień próbowała doczyścić mur papierem ściernym. Ale nie ze mną te numery. To była dobra, emulsyjna farba, a nie jakaś plakatówka. Mur został bordowy i stał jeszcze wiele lat po naszej maturze.

Albumy do tego rozdziału

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował.

Zaloguj się, żeby dodać komentarz.