Prawo jazdy zrobiłem późno, dopiero na studiach w wieku 23 lat. Znowu nie wszystko było normalnie. Otóż mój instruktor jazdy miał jedną nogę. Nie, że brak stopy, miał nogę uciętą w połowie. A jeździł zwykłym polonezem, bez żadnych przeróbek. A jak jeździł… rajdował. W każdym bądź razie nauczył mnie jeździć i prawko zdałem w pierwszym podejściu.
Skoro już miałem prawko, to trzeba było kupić samochód. Wybraliśmy się ze Zwierzakiem na giełdę do Lubina. Nie wspomniałem jeszcze o Zwierzaku? Jedna z barwniejszych postaci w klasie, wyglądem i ekspresją zbliżona do zwierzaka z Muppetów (ten z perkusją).
Kupiłem Zastavę 1100p czyli jugosłowiański samochód na włoskiej licencji, montowany w Polsce. Był to rzadko spotykany w tamtych czasach hatchback, co dawało ogromną przestrzeń bagażową. Były to też pierwsze lata przemian ustrojowych, wolność gospodarcza, wszechobecna szczęki i stoliki. Okazja jakich mało.
Pojechaliśmy więc rano na hurtowy rynek i kupiliśmy dwa kartony bananów, brzoskwinie, arbuzy, śliwki i inne owoce. Rozstawiliśmy się z tym na przystanku autobusowym i poszło od ręki. Kolejnego dnia wybraliśmy się do Wrocławia na giełdę owocowo-warzywną. Tam zrobiliśmy dużo większe zakupy i sprzedawaliśmy przez 2-3 dni. Kursowaliśmy tak 2 tygodnie, aż uzbieraliśmy na wakacje.
Wybraliśmy się w trójkę w podróż dookoła Polski. Ja, Zwierzak i Przyjaciel. Przyjaciel dostał tą ksywkę w pierwszej klasie, bo do każdego mówił „słuchaj, przyjacielu”. To chyba od niego Chińczycy nauczyli się zwrotu majnfriend. Czwarta osoba do samochodu nie weszła, bo zostało nam sporo niesprzedanego towaru, w tym kilka dorodnych arbuzów. Do tego namiot, sprzęt obozowy itp. Ale nie zawsze udało nam się go użyć.
Wyruszyliśmy po południu w kierunku Bieszczad. Jechaliśmy do ostatniej kropli paliwa. Dosłownie. W pewnym momencie samochód stanął, bo jak się potem okazało przepaliła się żarówka od rezerwy. Było już późno w nocy, nie wiadomo było gdzie się udać po paliwo, postanowiliśmy zanocować w samochodzie. Rano wyczołgaliśmy się, poskładaliśmy kości i wysłaliśmy Zwierzaka po paliwo. Wrócił za 10 minut. Okazało się, że stacja była 500 m dalej, tylko zasłaniała nam ją górka.
Następnego dnia pojechaliśmy na Babią Górę, gdzie okazało się, że nasz
samochód nie za bardzo chce podjechać pod ostrą górę. Przez przeładowany bagażnik, przednie koła się podnosiły i buksowały. Wjechałem więc na szczyt tyłem. Następnie ruszyliśmy dalej i znowu jechaliśmy aż do ciemnej nocy. W pewnym momencie droga gwałtownie się skończyła i musiałem dać ostro po hamulcach. Nie wiem czy to wtedy, czy chwilę potem złapaliśmy gumę. Byliśmy w jakiejś wiosce, więc skręciłem w otwartą bramę i spytaliśmy o możliwość rozłożenia namiotu. Oczywiście nie było problemu. Następnego dnia wymieniłem dętkę, a że była niedziela podwiozłem córkę gospodarza do kościoła. Młoda zadała szyku i z wdzięczności zaprosiła nas na obiad. Odwdzięczyliśmy się arbuzem. Przyjaciel nawet wymienił się z nią adresem i przez jakiś czas korespondowali.
Po południu ruszyliśmy dalej do Rzeszowa, z którego zapamiętałem krowy pasące się na rondzie. Zatrzymaliśmy się na parkingu za miastem, żeby zjeść kolację, ale już z niego nie wyjechaliśmy. Przy próbie ostrego włączenia się do ruchu coś chrupnęło i stanęliśmy. Rozsypało nam się łożysko w przednim kole. Był już wieczór, więc kolejną noc spędziliśmy w samochodzie. Następnego dnia pojechaliśmy do Polmozbytu w Rzeszowie. Ale to jeszcze były czasy permanentnych niedoborów i łożyska oczywiście nie było. Na szczęście jakiś inny klient się nad nami zlitował i odsprzedał nam łożysko, które miał w domu. Po całym dniu poszukiwań wróciliśmy na parking i zaczęliśmy demontować koło, hamulce, kolumnę Mc Persona. Niestety nie mieliśmy ściągacza do łożysk i kolejną noc spędziliśmy w samochodzie. Dopiero trzeciego dnia rano, w pobliskim POMie założyli nam nowe łożysko.
Dojechaliśmy w końcu szczęśliwie nad Solinę, gdzie rozbiliśmy namiot na dłużej. Na pole podjeżdżał obwoźny sklep, któremu opyliliśmy pozostałe arbuzy. Ale nie chciał kupić orzeszków w czekoladzie, których zostały nam dwa kartony. Przyjaciel przeszedł się więc od namiotu do namiotu i spylił z dużym zyskiem. Potem jeszcze dwa dni nas pytali czy nie mamy więcej.
Dalsza podróż obyła się już bez większych niespodzianek. Udaliśmy się na Mazury, gdzie na 3 dni zaczepiliśmy się na obozie AZS w Wilkasach. Niestety zabrakło nam czasu, żeby udać się jeszcze nad morze, ale i tak zrobiliśmy sporą pętelkę.