Radosne wspomnienia

Rozdział 17

Moje samochody

masz babo placek

Moim pierwszym samochodem była kilkunastoletnia Zastava 1100p, kupiona w 1990 roku, którą pojechaliśmy natychmiast w podróż dookoła Polski. Oczywiście trzeciego dnia rozsypało się łożysko, o czym jest osobna opowieść. Ale, jak to mówią, pierwsze koty za płoty.

Drugi samochód kupiłem na wiosnę 1992 roku. Był to Opel Kadet kombi z 1979 z silnikiem 1300 cm3. Pojemny samochód, którym wybraliśmy się w podróż poślubną aż za Neapol. Tym razem już drugiego dnia rozsypała się skrzynia biegów. Ale po naprawie Opel dzielnie nas woził przez 3 lata, bez większych awarii.

Nadszedł czas na kupno czegoś nowego. W 1995 roku rozglądałem się za kompaktowym samochodem i wtedy pojawiło się Daewoo. Byłem pierwszym klientem na Dolnym Śląsku. Daewoo Nexia GTX 1,5 z klimą. To było coś. Ale jak sprawdzić nowy samochód? Oczywiście jadąc do Włoch. Zaraz po odebraniu auta, objechałem nim wszystkich znajomych w promieniu 200 km. Nie, żeby się chwalić. Musiałem w ciągu tygodnia wyjeździć 1500 km i zrobić przegląd zerowy. Zaraz potem pojechaliśmy na wakacje, które tym razem odbyły się bez żadnych przygód.

Samochód tak spodobał się Zosi, że postanowiła zrobić prawo jazdy. Udało jej się to w rok i mniej więcej tyle cieszyłem się nowym samochodem. Udało jej się za jednym razem rozbić wszystkie światła. Jadąc łukiem na moście zmieniała kasetę w radiu i ją obróciło wzdłuż barierki. Mimo naprawy z AC, samochód już tak dobrze nie jeździł i straciłem do niego serce.

Co robi facet, któremu żona rozbije nowe auto? Wiadomo… kupuje jej własne. Był to biały maluch, którego po niecałym roku sprzedała. Za całą kasę kupiła sobie… okulary Ray-Ban.

W 1998 spłaciła się Nexia, więc uzyskałem zdolność kredytową na zakup… kolejnego samochodu dla żony. Ford Ka jednym się podobał, innym nie. Ale jeździło się nim naprawdę dobrze. Znakomicie trzymał się drogi, a wykończeniem wnętrza bił na głowę konkurencję. Był to ewidentnie samochód dla kobiet. Świadczy o tym choćby ilość warstw lakieru, którym został pokryty. Ale mimo wielu stłuczek, nie wymagał nigdy prostowania itp.

A ja ciągle jeździłem krzywą Nexią, aż pod koniec 2002 roku postanowiłem kupić coś nowego. Zosia miała tylko jedno wymaganie – dwustrefowa klima. Bardzo mi się podobała Alfa 156, ale niestety nie mieściłem się w niej w kapeluszu. Ostatecznie wróciłem do Opla i kupiłem Vectrę C sedan. Bardzo wygodny samochód, którym mi się doskonale jeździło.

Umówiliśmy się z Zosią, że będziemy kupować samochody na przemian co trzy lata. Po spłacie mojego, kupujemy dla niej, a potem dla mnie i każdy jeździ swoim 6 lat.

Moje samochody – DSC_6008

Kolej Zosi wypadała na początek 2006 roku, żeby skorzystać z rabatu na zeszłoroczny model. Ale w 2005 przejeżdżaliśmy koło salonu Toyoty, który miał dni otwarte z okazji premiery Toyoty Aygo. Zosi zapaliły się ogniki w oczach i nie było mowy o ominięciu salonu. W efekcie została pierwszym klientem we Wrocławiu na czerwoną Toyotę Aygo wyklejoną w słoneczniki. Samochód prezentował się oryginalnie i budził spore zainteresowanie na mieście. Jednak po 2 latach ktoś ukradł mu znaczek Toyoty. Zosia poleciała do salonu, ale jak zobaczyła cenę, to wróciła. Pojechaliśmy na giełdę samochodową, gdzie wydaliśmy 250 zł. 200 zł na jazdę po chodniku, a 50 za parkowanie na trawie. Wróciliśmy do domu i wykleiłem jej znaczek ze sreberka od czekolady. Z trzech metrów był nie do odróżnienia. Ale to nie zadowoliło Zosi, która kupiła znaczek na allegro. Przyszedł, ale od innego modelu. W sumie wydała więcej niż za oryginał w salonie i wciąż nic nie miała.

Moje samochody – DSC_6007 logo

Musiałem więc… kupić jej nowy samochód, mimo że Vectra dawno skończyła 6 lat i była moja kolej wymiany samochodu. Ale Toyota nie nadawała się do jazdy bez firmowego znaczka. Zatem w styczniu 2009 kupiliśmy Nissana Note. A Vectrą jeździłem kolejnych 5 lat.

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował.

Zaloguj się, żeby dodać komentarz.