Radosne wspomnienia

Rozdział 2

Piąty dyrektor

Zielona Góra 1982-87

Okresem, który najmilej wspominam, jest nauka w Technikum Elektronicznym w Zielonej Górze w latach 1982-87.

Była to najlepsza szkoła w województwie, do której ciężko się było dostać. Wtedy nie było konkursu świadectw, tylko egzaminy. A z języka polskiego byłem czwórkowy. Pamiętam jak się męczyłem nad arkuszem papieru kancelaryjnego. A tu nagle koleś z rzędu obok pyta się o dodatkowy. To się skubany rozpisał. Dostał ten papier i patrzę co on tam robi. A ta sierota zaczęła przepisywać swoje dotychczasowe wypociny co trzecią linijkę, żeby zapełnić chociaż dwie strony. Uff, jeden konkurent mniej. Podobną ulgę pewnie poczuli drugiego dnia inni, jak nie pojawiłem się na egzaminie z matematyki. Ha! Jako zwycięzca Olimpiady Matematycznej na szczeblu województwa byłem zwolniony z egzaminu z matematyki.

Piąty dyrektor – Radiowcy029

Dostałem się do najlepszej klasy, Radiowo-Telewizyjnej. Była to elitarna klasa w elitarnej szkole. Przyjmowali tylko chłopaków. Nie zrobiono wyjątku nawet dla córki dyrektora, która musiała zadowolić się klasą ogólną elektroniczną. Trzecią i najgorszą klasą była telekomunikacja. W tamtych czasach oznaczało to co najwyżej pracę w centrali telefonicznej, a najczęściej ciągnięcie kabli w ciasnych studzienkach. Ale po latach to ten kierunek okazał się najbardziej pożądany, a koledzy dorobili się na prywatyzacji Telekomunikacji Polskiej.

Naukę rozpocząłem z przytupem. Po pierwszym półroczu stypendium naukowe, kolejne wygrane olimpiady. A potem do szkoły trafił pierwszy mikrokomputer ZX 81. Był do drugi oficjalnie sprowadzony do Polski egzemplarz. Nauczyciel informatyki zorganizował obóz informatyczny na ferie zimowe. I wtedy ostatecznie wsiąknąłem w tą szkołę. Siedziałem tam od rana do wieczora.

Nauczyciel informatyki był też pasjonatem fotografii i prowadził kółko fotograficzne. Od razu się tam zapisałem i zostałem naczelnym fotoreporterem szkoły. To była moja drabina do kariery. Dostałem klucze nie tylko do ciemni, ale do całej szkoły, bo wywoływałem w nocy zdjęcia, które rano wszyscy oglądali w gablotach. Nie tylko z oficjalnych imprez szkolnych, ale też z życia klasy i przede wszystkim z biwaków (raczej bibaków).

Piąty dyrektor – Niesulice_84_44

Największą sensację wzbudził fotoreportaż z wrzucania wychowawczyni do jeziora. Dwóch kolegów założyło się, kto zepchnie Elkę do wody. Ostatecznie zrobili to razem i nawiali do lasu. Część grona była oburzona zdjęciami, głównie na Elkę, że sobie tak pozwala. Na szczęście mieliśmy równą wychowawczynię i dyrektora. Od tego czasu byłem zapraszany na wszystkie imprezy w szkole i nie tylko. Byłem na kilku weselach nauczycieli i na wszystkich studniówkach. Moja własna była siedemnasta.

W szkole było też studio telewizyjne, do którego się od razu wkręciłem.

Piąty dyrektor – Elektronik_624_3K

Przyjeżdżały do nas na wywiady takie zespoły jak Bajm czy Budka Suflera.

Tam też szybko zostałem kierownikiem zamieszania. Mieliśmy własną antenę satelitarną i magnetowidy. To wszystko w roku 1982, gdy w TVP dopiero startowało słynne studio 2. Nagłaśnialiśmy też szkolne imprezy oraz transmitowaliśmy do wszystkich klas. W szkole było położonych 21 km kabli, a w każdej klasie był TV, który mogłem zdalnie włączyć z reżyserki. Czasami dla żartu puszczaliśmy coś z MTV na lekcjach.

Wszystko to odbiło się to na mojej frekwencji, bo ciągle byłem zwalniany z lekcji.

Piąty dyrektor – Elektronik_83_03_02

Na szczęście w dalszym ciągu byłem najlepszy z przedmiotów ścisłych i zawodowych, a z humanistycznymi sobie dawałem radę na czwórki. Do tego wciąż wygrywałem olimpiady matematyczne, a z fizyki i chemii byłem drugi lub trzeci. Dyrektor się mną chwalił na prawo i lewo. Byłem w szkole nietykalny. Miałem klucze do szkoły, ciemni, studia TV i własny kantorek. Nauczyciele nadali mi ksywkę piąty dyrektor.

Niektórzy jednak nie uznawali świętości. W czwartej klasie matematyka wypadała na pierwszej lekcji i często zdarzało mi się na nią nie przyjść. Pomimo najwyższej średniej, nauczyciel postawił mi na koniec roku czwórkę. Na pierwszej lekcji w kolejnym roku, powiedział, że to były najgorsze wakacje w życiu. Jego żona, wizytator matematyki z kuratorium, przez cały wakacje mu truła: „jak mogłeś postawić Piotrowskiemu czwórkę?”.

Piąty dyrektor – Elektronik_83_09_09

Największym problemem był dla mnie WF. W pierwszej klasie udało się sposobem. Zamiast chodzić na WF, można było trenować jakiś sport w licencjonowanym klubie. No to zapisałem się do sekcji szachowej klubu Kolejarz Zielona Góra. Poszedłem na pierwsze spotkanie i zagrałem z każdym członkiem. Wynik był remisowy, więc uznałem że jestem w szachach tak dobry iż nie ma sensu dalej tu przychodzić. Ale piątkę z WF na koniec dostałem. Niestety od drugiej klasy zmieniono regulamin i z WF zwalniały tylko sporty ruchowe. Musiałem więc chodzić na zajęcia i jeśli nie było obowiązkowych ćwiczeń, tylko gra w piłkę, to zwykle grzałem ławkę. W efekcie dostawałem trójki przez kolejne lata. Przed wystawieniem świadectw maturalnych, odbyła się Rada Pedagogiczna, na której nauczyciele omawiali proponowane oceny. Jak nauczycielka WF zaproponowała mi tróję, to cała rada jęknęła. Piotrowski nie może mieć trójki na świadectwie, musi dostać świadectwo z paskiem i złotym laurem, to nasz prymus, itp.

Następnego dnia nauczycielka wezwała mnie do kantorka i spytała:

– Ty w pierwszej klasie trenowałeś szachy?

– Tak.

– No to masz czwórkę.

Piąty dyrektor – Radiowcy046

Były jednak zawody, w których brałem udział i to z sukcesami. Wielobój obronny z PO, to zawody polegające na pokonaniu sporej trasy na orientację, a po drodze były zadania typu strzelanie, rzut granatem, pierwsza pomoc czy nawiązanie łączności telefonem polowym (takim na korbkę). Najwięcej zabawy było przy udzielaniu pierwszej pomocy koleżankom z medyka, które udawały ofiary. Zawsze przy zakładaniu temblaku z chusty, udało się je dziabnąć delikatnie agrafką.

Ostatecznie szkołę skończyłem z trzecią średnią, czerwonym paskiem i złotą tarczą. Wygrałem też Turniej Młodych Techników za pracę dyplomową. I to dwa razy. W czwartej klasie nauczyciel poprosił mnie o pomoc parze piątoklasistów, która nie dawała sobie rady ze swoim, zbyt ambitnym projektem. Ale uczciwie dopisali mnie do grona twórców w zgłoszeniu na konkurs.

 

Niektóre epizody z lat szkolnych opiszę w kolejnych rozdziałach.

Albumy do tego rozdziału

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował.

Zaloguj się, żeby dodać komentarz.