Do szkoły podstawowej miałem pod górkę. Dosłownie. Płot szkolny był jakieś 20 metrów od klatki mojego bloku, ale na górce. Dokładnie na wysokości pierwszego piętra, na którym mieszkałem. Zaraz za płotem było boisko szkolne.
W piątej klasie dużo wagarowałem, ale miałem właśnie problem z tym boiskiem. Zawsze tam się kręciły dzieciaki, na przerwach czy lekcjach WF. Wstając z łóżka musiałem chyłkiem przemknąć do łazienki i tam się ubrać. Ale wyjście klatką było zupełnie niemożliwe. Schodziłem więc do piwnicy i przez małe okienko wyłaziłem na tył budynku. A potem do małpiego gaju. Czyli kępy leszczyn za elektrociepłownią. Albo do lasu, który zaczynał się 2 bloki dalej.
Zabieraliśmy często sznurek do bielizny, ale taki grubości małego palca. Świetnie nadawał się do wspinania po drzewach. Któregoś dnia lina zaczepiła się w leszczynach. Nic nie dawało ciągnięcie, bo gdzieś zrobił się supeł. Postanowiłem rozpędzić się i ją wyrwać. Owinąłem się więc w pasie i ruszyłem pędem. Ale to była leszczyna. Najpierw się poddała, potem wygięła w łuk i wystrzeliła mnie jak z procy. Skończyło się złamaniem nadgarstka. Oczywiście nie mogłem się przyznać, że złamałem rękę na wagarach, więc wymyśliłem bajkę o poślizgu na dywanie.
Nie było to moje pierwsze i ostatnie złamanie. Pierwszym razem był to wynik zabawy w judo na podwórku. Po wysokim przerzucie przez biodro, wylądowałem na piasku, łamiąc obojczyk w dwóch miejscach. Założyli mi gipsową zbroję na cały korpus i lewą rękę. Wystawały tylko palce. Nosiłem to przez całe wakacje. Moje pierwsze wakacje.