Elektronik był szkołą typowo męską. W naszej klasie nie było żadnej dziewczyny, a w równoległych w sumie trzy. Ale po drugiej stronie parku znajdował się Liceum Medyczne, do którego mieliśmy tylko 450 m, ale pod górę. Budynek Medyka stał frontem do Elektronika, a przy bramie wejściowej miał dwie kamienne kule. Legenda głosiła, że jeśli szkołę ukończy jakaś dziewica, to kule spadną i stoczą się na Elektronik. Od początku więc, staraliśmy się uchronić naszą Alma Mater.
Pierwsza okazja przyszła już w listopadzie, gdy zorganizowaliśmy wspólne
Andrzejki. Oprócz tradycyjnego lania wosku i układania butów, przygotowaliśmy szereg konkursów i skeczy. Np. konkurs bokserski, w którym zawodnicy po nałożeniu rękawic musieli nawlec w nich igłę. Darek, przebrany za dżina, spełniał życzenia, a Sławek w pewnym momencie zaczął się rozbierać i pokazał ptaka. Największym jednak powodzeniem cieszyły się wybory Miss. Jako, że kryteria takich konkursów bywają mocno subiektywne, jak na przyszłych techników przystało, wymyśliliśmy obiektywną miarę. Wygrywała ta koleżanka, która przecisnęła się przez najmniejszą obręcz. Hula hop, przeszły wszystkie, oponę rowerową większość. Prawdziwy pogrom wywołała dopiero deska sedesowa. A po wszystkim tradycyjne tańce.
Jeździliśmy też na wspólne biwaki, zapraszaliśmy się na połowinki, a i na studniówce „piguły” uratowały kilku nieśmiałków.
Osobiście zawsze miałem problemy z nawiązywaniem kontaktów (teraz wiem, że jestem introwertykiem), a już tańce były dla mnie czarną magią. Ale robiłem zdjęcia i to mi otwierało drzwi. Do dzisiaj mogę z tego powodu liczyć na pewną sympatię u płci przeciwnej. Byłem więc zapraszany na różne imprezy do medyka. A niektóre koleżanki zapraszałem do swojej ciemni. Ileż to było emocji, gdy w słabym świetle czerwonej lampki, magicznie pojawiał się na białej kartce obraz. A ile było pisku, gdy w trakcie naświetlania papieru nagle wkładałem rękę… w strumień światła i przesłaniałem część obrazu. Ale na tym polegał w tamtych czasach retusz, Photoshopa nie było.