Radosne wspomnienia

Rozdział 9

Kijem rzeki nie zawrócisz

Vsetin, Czechosłowacja, czerwiec 1985

Pod koniec trzeciej klasy, pojechaliśmy na zagraniczny OHP do Czechosłowacji. Ponieważ było to w tracie roku szkolnego, mogli pojechać tylko wybrani. Z naszej klasy załapały się 4 osoby. Trafiliśmy na Morawy do miejscowości Vsetin. Pracowałem w fabryce o nazwie Zbrojovka Vsetin, gdzie usiłowali nam wmówić, że produkują odzież roboczą.

Codziennie rano wozili nas autobusami głęboko w las. Po drodze były trzy bramy i kontrole. Chyba, żeby nie wywieźć tajemnicy produkcji gumy do gaci 😉. Przez te kontrole 5 razy przewoziłem aparat fotograficzny. 3 razy tam i 2 razy z powrotem. Nie, nie skonfiskowali mi. Sprzedałem swojego Zenita majstrowi. Generalnie handlowaliśmy na całego. Z Polski nawiozłem cieni do powiek, najlepiej szły „modre”. Dużym popytem cieszył się też „blyszczek na pyszczek”. A wśród mężczyzn szły jak woda „bryle” czyli okulary lustrzanki z naklejonymi flagami różnych państw. Tylko trzeba było uważać, żeby nie zaoferować Wietnamczykom flagi francuskiej.

Na początku budowaliśmy halę fabryczną, w której mieli szyć ubrania. Zastanawiające było tylko to, że co pół metra był piorunochron z wielkiego płaskownika. Codziennie koło południa odbywała się też osobliwa procesja. Najpierw szli strażnicy i kazali wyłączać betoniarki, sprężarki i wszystko co wprowadzało drgania. Potem szły dwie blade Wietnamki, które ostrożnie niosły drewnianą skrzynkę. W sporym odstępie na nimi szli kolejni strażnicy, którzy pozwalali włączyć maszyny i wrócić do pracy. Tajemnica wyjaśniła się po kilku dniach, gdy zobaczyliśmy jak na busa pakują „elektrické rozbušky”. Po naszemu detonatory, ale po czesku to brzmi o wiele bardziej obrazowo.

Któregoś dnia, majster zabrał troje z nas w głąb lasu. Po godzinnej wędrówce, doszliśmy do wielkiego bunkra, stojącego nad górskim potokiem. Majster powiedział, że rzeczka zalewa im bunkier i mamy ją przestawić. 3-5 metrów szerokości i wody po kolana. Co? Nie damy rady? Potrzymaj mi piwo.

Majster pokazał gdzie ma być nowe koryto i dał wiertarkę. No bo to skała, a nie ziemia. Vrtačka miała 2 metry wysokości i wiertło średnicy 5 cm. Zasilana sprężonym powietrzem z kompresora wielkości małego traktora. Robiliśmy nią otwory co metr na głębokość 6 lasek dynamitu. Zajęło nam to 3 dni z przerwami. Pierwsza przerwa trwała 2 godziny, gdy nam się vrtačka zaklinowała w skale. Jedna osoba poszła na dół i przyniosła sbíječku czyli młot pneumatyczny do odkucia wiertła. Druga przerwa trwała 3 godziny, gdy nam się zaklinowała vrtačka i sbíječka. Godzinę trwało poszukiwanie ostatniej sbíječki na budowie i przewidująco dali nam też kilof. Nie muszę dodawać, że też byliśmy zmuszeni go użyć.

Po 3 dniach wiercenia nowe koryto było pokryte dziurami. Przyjechała wtedy ekipa busikiem oklejonym zdjęciami efektownych wybuchów. Dali nam po worku dynamitu i kazali wrzucać po 3 do każdej dziury, potem ichni saper brał po lasce dynamitu i wielkim szpikulcem robił w niej dziurę, w którą wkładał zapalnik miejscowej produkcji. Na to poszły jeszcze po 2 laski i gówienko ulepione z gliny. Na koniec dostałem kij od szczotki z poleceniem mocnego ubijania. Wesołek, ubijać dynamit! Saper połączył druty, do przewodu na szpuli i rozwinął go aż do bunkra. Jak w czterech pancernych zakręcił korbą, wcisnął wajchę i… nic. Wkurzył się i odciął kabel, podłączył na krótko i znowu zakręcił. Usłyszałem huk i ziemia lekko się zapadła, potem cisza. Już miałem wychodzić z bunkra, aż tu nagle: jeb, jeb, jeb. Zaczęły spadać odłamki. Trochę wgięły rurociąg i zaśmieciły drogę. Ale rzeka płynęła nowym korytem. Tymi rękami.

Pod koniec pobytu odrabialiśmy w weekend wycieczkę na zakupy do Ołomuńca. Ponieważ nasz zakład był zamknięty, zabrali nas na sąsiednią budowę. Oczywiście też w lesie. A tam stała góra, a właściwie pół góry. Rozkopali ją pionowo i budowali halę fabryczną – bunkier. Podobno wkopane były 3 poziomy. My wylewaliśmy sufit na drugim poziomie ponad ziemią. Były już 2 metry betonu, my sypaliśmy 3 metry żwiru, a na to jeszcze metr betonu. Potem i tak mieli zasypać to oryginalną górą. I taka to była fabryka odzieży.

Ale jakie mieli pyszne czereśnie na drzewach. Całe aleje wysadzone czereśniami. Nikt ich nie zrywał poza nami.

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował.

Zaloguj się, żeby dodać komentarz.