Pod koniec trzeciej klasy, pojechaliśmy na zagraniczny OHP do Czechosłowacji. Ponieważ było to w tracie roku szkolnego, mogli pojechać tylko wybrani. Z naszej klasy załapały się 4 osoby. Trafiliśmy na Morawy do miejscowości Vsetin. Pracowałem w fabryce o nazwie Zbrojovka Vsetin, gdzie usiłowali nam wmówić, że produkują odzież roboczą.
Codziennie rano wozili nas autobusami głęboko w las. Po drodze były trzy bramy i kontrole. Chyba, żeby nie wywieźć tajemnicy produkcji gumy do gaci 😉. Przez te kontrole 5 razy przewoziłem aparat fotograficzny. 3 razy tam i 2 razy z powrotem. Nie, nie skonfiskowali mi. Sprzedałem swojego Zenita majstrowi. Generalnie handlowaliśmy na całego. Z Polski nawiozłem cieni do powiek, najlepiej szły „modre”. Dużym popytem cieszył się też „blyszczek na pyszczek”. A wśród mężczyzn szły jak woda „bryle” czyli okulary lustrzanki z naklejonymi flagami różnych państw. Tylko trzeba było uważać, żeby nie zaoferować Wietnamczykom flagi francuskiej.
Na początku budowaliśmy halę fabryczną, w której mieli szyć ubrania. Zastanawiające było tylko to, że co pół metra był piorunochron z wielkiego płaskownika. Codziennie koło południa odbywała się też osobliwa procesja. Najpierw szli strażnicy i kazali wyłączać betoniarki, sprężarki i wszystko co wprowadzało drgania. Potem szły dwie blade Wietnamki, które ostrożnie niosły drewnianą skrzynkę. W sporym odstępie na nimi szli kolejni strażnicy, którzy pozwalali włączyć maszyny i wrócić do pracy. Tajemnica wyjaśniła się po kilku dniach, gdy zobaczyliśmy jak na busa pakują „elektrické rozbušky”. Po naszemu detonatory, ale po czesku to brzmi o wiele bardziej obrazowo.
Któregoś dnia, majster zabrał troje z nas w głąb lasu. Po godzinnej wędrówce, doszliśmy do wielkiego bunkra, stojącego nad górskim potokiem. Majster powiedział, że rzeczka zalewa im bunkier i mamy ją przestawić. 3-5 metrów szerokości i wody po kolana. Co? Nie damy rady? Potrzymaj mi piwo.
Majster pokazał gdzie ma być nowe koryto i dał wiertarkę. No bo to skała, a nie ziemia. Vrtačka miała 2 metry wysokości i wiertło średnicy 5 cm. Zasilana sprężonym powietrzem z kompresora wielkości małego traktora. Robiliśmy nią otwory co metr na głębokość 6 lasek dynamitu. Zajęło nam to 3 dni z przerwami. Pierwsza przerwa trwała 2 godziny, gdy nam się vrtačka zaklinowała w skale. Jedna osoba poszła na dół i przyniosła sbíječku czyli młot pneumatyczny do odkucia wiertła. Druga przerwa trwała 3 godziny, gdy nam się zaklinowała vrtačka i sbíječka. Godzinę trwało poszukiwanie ostatniej sbíječki na budowie i przewidująco dali nam też kilof. Nie muszę dodawać, że też byliśmy zmuszeni go użyć.
Po 3 dniach wiercenia nowe koryto było pokryte dziurami. Przyjechała wtedy ekipa busikiem oklejonym zdjęciami efektownych wybuchów. Dali nam po worku dynamitu i kazali wrzucać po 3 do każdej dziury, potem ichni saper brał po lasce dynamitu i wielkim szpikulcem robił w niej dziurę, w którą wkładał zapalnik miejscowej produkcji. Na to poszły jeszcze po 2 laski i gówienko ulepione z gliny. Na koniec dostałem kij od szczotki z poleceniem mocnego ubijania. Wesołek, ubijać dynamit! Saper połączył druty, do przewodu na szpuli i rozwinął go aż do bunkra. Jak w czterech pancernych zakręcił korbą, wcisnął wajchę i… nic. Wkurzył się i odciął kabel, podłączył na krótko i znowu zakręcił. Usłyszałem huk i ziemia lekko się zapadła, potem cisza. Już miałem wychodzić z bunkra, aż tu nagle: jeb, jeb, jeb. Zaczęły spadać odłamki. Trochę wgięły rurociąg i zaśmieciły drogę. Ale rzeka płynęła nowym korytem. Tymi rękami.
Pod koniec pobytu odrabialiśmy w weekend wycieczkę na zakupy do Ołomuńca. Ponieważ nasz zakład był zamknięty, zabrali nas na sąsiednią budowę. Oczywiście też w lesie. A tam stała góra, a właściwie pół góry. Rozkopali ją pionowo i budowali halę fabryczną – bunkier. Podobno wkopane były 3 poziomy. My wylewaliśmy sufit na drugim poziomie ponad ziemią. Były już 2 metry betonu, my sypaliśmy 3 metry żwiru, a na to jeszcze metr betonu. Potem i tak mieli zasypać to oryginalną górą. I taka to była fabryka odzieży.
Ale jakie mieli pyszne czereśnie na drzewach. Całe aleje wysadzone czereśniami. Nikt ich nie zrywał poza nami.