Zawsze byłem łasuchem i zawsze umiałem się ustawić blisko kuchni. Czasami dosłownie, czasami w przenośni. Szczególnie lubiłem domowe ciasta.
W tamtych czasach telewizory były głównie lampowe i lubiły się psuć. A ja byłem w klasie RTV. W domu kolegi z podstawówki dosyć często psuł się właśnie taki telewizor. Jak tylko się popsuł, to wołali… córkę. Ta piekła blachę ciasta i wtedy posyłali syna po mnie. Naprawiałem telewizor i inkasowałem premię w postaci blachy ciasta.
Już po skończeniu szkoły umówiliśmy się na odwiedziny u naszej byłej wychowawczyni. Ta oczywiście upiekła blachę ciasta i jak przyszliśmy, to ukroiła każdemu po kawałku, swoim dzieciom dała jeszcze po drugim kawałku. A całą resztę zjadłem ja.
Innego razu, jeszcze w podstawówce pojechałem na kolonie. To była głęboka komuna, z brakami w zaopatrzeniu wszystkiego. Nie pamiętam z jakiego powodu dostałem ksywę Szwejk i byłem maskotką turnusu. Ostatniego dnia zamiast obiadu dawali suchy prowiant na drogę, w tym tabliczkę czekolady. Z nieznanych mi powodów wiele osób oddało mi swoją czekoladę, w tym jeden grubasek, który wyglądał na takiego co prędzej rękę odgryzie.
Do teraz uznawaną przeze mnie walutą są Torciki Wedlowskie, które przyjmuję z zamian za drobne przysługi.
Czasami dostaję je też tak po prostu.