Ponieważ z nauką nie miałem większych problemów, trochę mi się nudziło na lekcjach i przerwach. A że jestem wesoły chłopak, wprowadzałem sporo rozrywki w życie szkoły. Oczywiście dzisiaj mówi się na to sztubackie kawały. Typu przykręcenie na przerwie paska od torby do boazerii albo włożenie do środka prezerwatywy napełnionej wodą.
Któregoś dnia wymyśliłem jednak kawalarza. Były to dwie szpilki z obciętymi łebkami i zaostrzone. Po zgięciu w połowie lutowałem je, tworząc miniaturową kolczatkę. Jakby tego nie rzucić, zawsze jedno ostrze ustawiało się do góry. Zastosowanie było oczywiste (chociaż nie dla wszystkich). Rzucałem kawalarze na krzesła kolegów, którzy wstali do odpowiedzi. Jak siadali, to głośno wyrażali radość z otrzymanej oceny. Czasem ktoś wstał do odpowiedzi, kolega za nim wychylał się, żeby mu podłożyć kawalarza i sam siadał na podłożonego przez następną osobę. Spowodowało to ogólny wzrost kultury w szkole. Wszyscy zaczęli siadać z gracją i dbać o czystość krzeseł.
Nowy gadżet szybko się rozpowszechnił i inni próbowali go produkować. Ale to były podróbki, które rozpadały się przy pierwszym użyciu. Nie tak łatwo zlutować stal. Słowem, miałem monopol.
Również kilka nauczycielek miało wątpliwą przyjemność zapoznać się z moją produkcją. I tak kawalarz trafił do dyrektora. Ten się zapytał:
– czy uczniowie to podkładają nauczycielom pod koła samochodów?
– Nie, pod własne tyłki.
– Ach – Dyrektorowi widocznie ulżyło. Widać jeszcze pamiętał, jak „zaparkowaliśmy” jego malucha pomiędzy dwoma ławkami, zostawiając 10 cm miejsca na manewry.