Radosne wspomnienia

Rozdział 21

Grabiarze wszystkich krajów, łączcie się

Studenci dorabiają na różne sposoby. Kiedyś najłatwiej było znaleźć pracę przez studenckie spółdzielnie. Najczęściej były to stróżówki i usługi porządkowe. Ale najlepszą fuchą, jaka miałem była praca grabiarza (nie mylić z grabarzem). No bo jak inaczej nazwać grabienie alejek na cmentarzu?

Pracowaliśmy na cmentarzu Grabiszyńskim, który słynie z ogromnej ilości żywopłotów. I to było nasze główne zadanie, strzyżenie krzewów, trawników i pielęgnowanie alejek. Dlaczego ta praca była taka super? Przez system wynagrodzeń. Stawkę godzinową mieliśmy dosyć niską i nikt z ulicy by się za tyle nie przyszedł by do pracy. Cały myk polegał na systemie liczenia godzin. Nie płacono nam za rzeczywiście przepracowane godziny, tylko wg. normy. Były katalogi branżowe, które definiowały, że 100 m2 trawnika strzyże się np. 2h, a 100 mb. żywopłotu 5h. To, że my to robiliśmy 5 razy szybciej nikogo nie obchodziło. De facto była to praca na akord, a nie godzinowa. W efekcie wyciągaliśmy 2$ na godzinę, co w 1988 roku było fortuną.

Pracy było w bród, kto był na tym cmentarzu, ten wie ile tam jest żywopłotów. Przycinaliśmy je ręcznymi sekatorami, więc mieliśmy zajęcie na całe wakacje. Trawniki  strzygliśmy kosiarkami spalinowymi, ale normy chyba były opracowane dla kosy i też była niezła przebitka. Najnudniejsze było gracowanie i grabienie alejek.

Któregoś dnia wracaliśmy z grabiami na ramieniu i zauważyliśmy staruszkę, która usiadła na ławce, wyraźnie źle się czując. Podeszliśmy z pytaniem, czy możemy jakoś pomóc. Spojrzała na nas i nasze grabie, a następnie odpowiedziała: „Nie! Nie! Waszej pomocy to ja jeszcze nie potrzebuję.”

Oprócz pielęgnacji zieleni, studenci siedzieli też na stróżówce. Tam nie było już tylu chętnych, bo stawka godzinowa była niska, chociaż niby nic się nie robi. Do tego siedzenie w nocy na cmentarzu nie należy do przyjemności. Przynajmniej nie dla wszystkich. Była w tej ekipie jedna dziewczyna, która brała właśnie nocki. A po skończeniu pracy nie wracała do domu, tylko szła do kostnicy pomagać grabarzom w malowaniu ciał. Może teraz ma gdzieś gabinet kosmetyczny?

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował.

Zaloguj się, żeby dodać komentarz.