Radosne wspomnienia

Rozdział 22

Made in Japan

1 stycznia 1989 roku weszła w życie t.zw. Ustawa Wilczka, czyli totalna wolność gospodarcza.

Podstawowe założenie brzmiało „co nie jest zakazane, jest dozwolone”. Utworzyło się wtedy wiele firm importowych i jedna z nich postanowiła sprowadzać „nowoczesne aparaty fotograficzne”, czyli plastikowe kompakty z Tajwanu. Ale zupełnie się na tym nie znali, więc po pomoc przyszli na Politechnikę i trafili do naszej Agencji Fotograficznej. Przywieźli dwie walizki pokazowych aparatów, z których wybraliśmy kilka najlepszych. Zaproponowali nam również akwizycję aparatów w państwowych jeszcze wtedy domach towarowych. Przez miesiąc objeździliśmy w czterech wszystkie miasta wojewódzkie i przekonywaliśmy dyrektorów jakie to cudowne aparaty mogą sprzedawać. Miały one jedną część produkowaną w Japonii, co było zanaczone dumnym napisem „Lens made in Japan”. Kto by tam patrzył na spód, gdzie była nalepka „Made in Taiwan”. Była.. zanim ją zerwaliśmy. Udało nam się zebrać zamówienia na dużą ilość aparatów, a że pracowaliśmy na prowizji, to pomimo szalejącej wtedy inflacji, która zjadła połowę wartości wypłaty, wystarczyło mi na wykupienie mieszkania spółdzielczego na własność.

Na tym moja przygoda z handlem zagranicznym miała się skończyć, ale po 2 miesiącach przypłynęły aparaty. Okazało się, że co dziesiąty nie działa i trzeba wszystkie wypróbować. Przy okazji przerobić je na japońskie, zdzierając nalepkę „Made in Taiwan” i dołożyć polską instrukcję. Tym razem tylko ja byłem zainteresowany tą robotą i musiałem zorganizować ekipę. Najpierw ustaliliśmy stawkę za aparat, sumienie wykonując przy szefach cały cykl sprawdzania.

·       Rozpakowanie kartonu

·       wyjęcie aparatu

·       zerwanie nalepki

·       włożenie baterii

·       założenie filmu

·       zrobienie co najmniej 5 zdjęć, z tego 2 z lampą błyskową

·       wycofanie filmu

·       zapakowanie aparatu

·       włożenie instrukcji

·       zapakowanie kartonu.

Wyszło, że w godzinę można zrobić 12 aparatów, co pozwoliło ustalić stawkę za aparat. Znalazłem ludzi do roboty i opracowałem technologię sprawdzania 30 aparatów na godzinę. Oni dostawali kasę za 15, a drugą połowę brałem jako swoją prowizję. Wszyscy byli zadowoleni.

Przez 2 miesiące sprawdziliśmy wszystkie kontenery na składzie celnym, ale zostało kilkaset niesprawnych aparatów. Tajwańczycy nie dawali żadnej gwarancji, zgodzili się jednak dosłać części zamienne. Miałem więc kolejną fuchę i naprawiłem te aparaty oraz przez rok prowadziłem serwis gwarancyjny. Jeszcze dzisiaj mam zapas zębatek i kondensatorów.

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował.

Zaloguj się, żeby dodać komentarz.