Moja szwagierka od lat jeździła na spływy kajakowe i tak fajnie o nich opowiadała, że w końcu ja się też skusiłem. Co prawda nie za bardzo umiem pływać, ale skoro dawałem radę kajakiem po jeziorze, to tym bardziej po rzece, gdzie niesie nurt. Szwagierka jeździła też często na wakacje ze Zbyszkiem, którego zresztą poznałem przez nią. Jakoś tak połączyłem te wiadomości i uznałem, że jeździli razem na kajaki. Namówiłem więc Zbyszka na wyjazd, a on to samo myślał o mnie. Okazało się, że dla nas obu była to pierwsza taka wyprawa..
Szwagierka dawała mi instrukcje co zabrać, jak spakować. Pożyczyła nawet specjalny wodoszczelny worek, do którego wpakowałem dwa śpiwory, a że zostało trochę miejsca, to dopchałem dwoma koszulkami. Resztę rzeczy kazała zapakować w reklamówki. Tylko nie powiedziała, że należy je szczelnie zakleić. Ale o tym potem.
Wybraliśmy się na Drawę, na pomorzu Drawskim. Czyli daleko od górskich potoków, żeby było łatwiej. Tylko nie spojrzałem, że na tym odcinku rzeka wpływa na teren Parku Narodowego, a okolica jest mocno górzysta. Jak się okazało na miejscu, miało to niebagatelne znaczenie.
Kajaki wypożyczyliśmy w Drawnie i wtedy okazało się, że obaj płyniemy pierwszy raz. Ale jakoś tak intuicyjnie wrzuciliśmy nasze plecaki pod nogi, a namiot, karimaty i śpiwory przytroczyliśmy na wierzchu. Na pierwszym odcinku, przez jezioro mieliśmy trudności z utrzymaniem kierunku. Ten kajak był jakiś dziwny, miał całkiem płaskie dno, bez kila. Potem wpłynęliśmy na Drawę i zaraz zaczął się Park Narodowy. A to oznaczało, że nikt nie uprzątał zwalonych drzew. Czasami wystarczyło się schylić i przepłynąć pod drzewem. Czasami trzeba się było rozpędzić i przemknąć po konarze lekko wystającym ponad lustro wody. Wtedy doceniliśmy płaskie dno. A czasami była przenoska.
Po godzinie dopłynęliśmy do drzewa, które zagrodziło prawie całą rzekę. Zostało dosłownie pół metra przy samym brzegu i zrobił się tam wartki nurt, który podmył brzeg, tworząc zakole. Zastanawialiśmy się czy przenosić, czy przepływać. W sumie, gdyby płynąć wzdłuż drzewa i na samym końcu zrobić ostry zwrot, to by się udało. Tylko, że jak się płynie w poprzek rzeki, trzymając się drzewa, a woda wciąż płynie, to przelewa się ona górą. W zakolu prawie się udało. Dobrze, że woda była ciepła. Szybko odwróciliśmy kajak i zaczęliśmy gonić fanty, które nam zmyło. Czapkę znalazłem następnego dnia.
Do stanicy płynęliśmy jeszcze godzinę. W tym czasie woda w kajaku dokładnie spenetrowała nasze plecaki i niezaklejone reklamówki. Do tego tuż po przybiciu zaczęło padać. Szybko rozbiliśmy namiot i dziękowaliśmy szwagierce za suche śpiwory. Oddałem też Zbyszkowi jedną koszulkę.
Zatopiły się i umarły też nasze telefony. To były jednak pancerne Nokie 6310i, a ja miałem scyzoryk. Rozkręciłem telefony, przedmuchałem i zostawiłem do wysuszenia. Nad ranem udało mi się uruchomić swój i wysłałem SMS naszym żonom, że mieliśmy wywrotkę ale żyjemy. Żona Zbyszka oddzwoniła natychmiast dopytać czy naprawdę nic się nie stało. Moja oddzwoniła dopiero po 9, z pretensjami że budzę ją w środku nocy.
Niestety deszcz padał również następnego dnia i nie udało się nic wysuszyć. Był to jednak ciepły, letni deszczyk, a na rzece i tak cały czas byliśmy zamoczeni, więc postanowiliśmy płynąć do kolejnej stanicy.
Ponieważ w Parku Narodowym nie można biwakować na dziko, leśnicy przygotowali szereg stanic, do których dowozili drewno na ogniska i odkażali szalety. A jeden z miejscowych rolników, któremu nie udało się wydać za mąż trzech córek rozkręcił biznes. Córki piekły jagodzianki i ciasta, a on rozwoził je po stanicach starym trabantem. Dzięki temu mieliśmy coś ciepłego w ustach.
Spływając grupowo rzeką, są w zasadzie trzy metody organizacji. Można, tak jak my, zabrać wszystko na kajak, a na końcu szlaku podjeżdża właściciel kajaka i zabiera je z powrotem w górę rzeki. Można też pojechać w nieparzystą ilość osób i jedna na zmiany przewozi samochodem namioty od postoju do postoju. Jest też wersja delux, gdy wynajmuje się kajaki z przewozem bagażu i płynie bez obciążenia. Ten ostatni jest popularny np. na Krutyni.
Gdy dopłynęliśmy do kolejnej stanicy, zobaczyliśmy obóz pionierek z Niemiec. No te, to chyba zajechały autobusem. Wielkie namioty na 10 osób. Kuchenki gazowe zasilane butlami jak w domku jednorodzinnym. Jakież było nasze zdziwienie, gdy następnego dnia zapakowały to wszystko do kajaków. Maszty od namiotów przywiązały wzdłuż kajaków, lekko je wyginając. Butle gazowe między nogi. Resztę rzeczy zapakowały do wielkich beczek, które spławiły uwiązane na sznurku.
Naszym zmartwieniem było jednak wysuszenie ubrań. Złaziliśmy wszystkie zakątki pola namiotowego w poszukiwaniu sznurków do suszenia. Czasami komuś nie chciało się odwiązywać sznurka z drzewa, tylko go odciął. Zbieraliśmy te resztki i wiązaliśmy ze sobą. Po 3 dniach mieliśmy już niezły kawałek, ale wciąż nie udało się wysuszyć ubrań do końca. Stało się to dopiero po 6 dniach, na sam koniec spływu. Ale dzięki temu mogliśmy spokojnie wsiąść do samochodu.
Pierwszego dnia utopił się również aparat, więc ocalały tylko cztery zdjęcia.