Radosne wspomnienia

Rozdział 26

Moskwa, wrzesień 1991

Wybraliśmy się do Moskwy dwa tygodnie po puczu Janajewa.

Jechaliśmy pociągiem sypialnym z Warszawy. Podróż tam minęła bez żadnych przygód. Zakwaterowaliśmy się w akademiku, przerobionym na studencki hotel. Był to dwudziestopiętrowy budynek bez schodów, tylko windy. Ciekawym zwyczajem było wynoszenie śmieci… przez okno.

Na podróż zabraliśmy 100$ na naszą parę. Jerzy, organizator wyjazdu, który już tam był wielokrotnie, robił za przewodnika. Pierwszego dnia zabrał nas do restauracji w hotelu Moskwa na obiad. Tuż przed nim przyszedł konik, któremu daliśmy 20$ do wymiany. Obiad trwał 3 godziny. Przystawki, danie główne, szampan i kilogramy kawioru. A konik nie wracał. Już się martwiliśmy, gdy pojawił się z dwoma pełnymi reklamówkami. Okazało się, że niedawno władze unieważniły banknoty o wyższych nominałach. Dostaliśmy wszystko z pięciorublowych banknotach. Tyle trwało liczenie.

Napchaliśmy wszystkie kieszenie paczkami banknotów, ale nie byliśmy w stanie wszystkiego zabrać ani wydać. Pierogi na ulicy kosztowały 3 ruble, ale ich nie kupowaliśmy bo codziennie jedliśmy w innej wypasionej restauracji. Najbardziej smakowało mi „wisznoje miaso” w Chińskiej i chlebki w Indyjskiej. Na kolacje chodziliśmy zaś do pierwszego Mc Donalda za żelazną kurtyną. Mimo to przez 10 dni nie udało nam się wydać tych 20$.

W GUM dziewczyny pokupowały sobie śmieszne kapelusze, a my krawaty. Na Arbacie namalowano nam karykatury, a na Placu Czerwonym, przyklęknąłem żeby zawiązać buta. A Zosia od razu powiedziała tak.

W drodze powrotnej, dostaliśmy bilety w innych wagonach. Dziewczyny razem, a chłopaki w sąsiednim. Na drogę kupiliśmy sobie ogromnego arbuza, którego wszamaliśmy ze smakiem. Jak zapewne wiecie, w Rosji tory mają inny rozstaw i na granicy cały pociąg jest podnoszony do góry, żeby zmienić koła. Trwa to 2-3 godziny. W tym czasie pozamykane są wszystkie toalety. Ale arbuz o tym nie wiedział i pilnie domagał się wyjścia na świat. Dziewczyny jakoś ubłagały konduktora, że zrobią, ale nie spuszczą i otworzył im toaletę. Potem z godzinę psikał tam dezodorantem. A ja przeskakiwałem z nogi na nogę i nic nie dało się zrobić. W przejściu pomiędzy wagonami urządzona była palarnia. Jako, ze ruscy kurzą bez umiaru, to nie strząsali do popielniczek, tylko do wiadra, które było w połowie zapełnione popiołem. A jak wiadomo po śląsku wiadro nazywa się kibel. Przypadek? Wyczekałem chwilę, aż nie było palaczy, szybko opuściłem spodnie i zrzuciłem bombę. Nad wiadrem aż uniosła się chmura popiołu jak z Wezuwiusza i wszystko ukryła. Przez całą dalszą drogę palacze niewzruszenie dalej przysypywali dowody mojej zbrodni.

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował.

Zaloguj się, żeby dodać komentarz.