Radosne wspomnienia

Rozdział 32

Wisi na ścianie i płacze

dupa, nie alpinista

Nie, żebym od razu był alpinistą. Zostałem perfidnie wrobiony. A było to tak.

Wisi na ścianie i płacze – Zaczynamy prawie po płaskim

Kolega Jendrusz od lat opowiadał, jak to jeździ z synem w Dolomity i chodzą po ferratach. Że to łatwe (no bo syn daje radę), ferraty to taka poręcz, a w ogóle, to zakonnice tam biegają w klapkach. Nie powiedział tylko, że syn miał 18 lat.

 

Postanowiliśmy więc też się tam wybrać. Umówiliśmy się na wyjazd za miesiąc w trzy osoby. Jeszcze się upewniałem, że to będą proste szlaki.

Na tydzień przed wyjazdem Jendrusz zapytał, czy mamy kaski i uprząż? Co?!?! No takie liny do przypinania się.

Wisi na ścianie i płacze – A potem ubrać uprząż

Oczywiście nie mieliśmy. Wygrzebałem z piwnicy stare kaski rowerowe, które miały jedną zaletę. Odblaskowe kolory. W razie czego łatwiej znaleźć ciało 😉. Uprząż pożyczyłem od kolegi grotołaza.

 

Pojechaliśmy

 

Pierwsze 3 dni padało, więc zwiedziliśmy Wenecję, Vincenzę i Padwę.

Wisi na ścianie i płacze – Czasem trzeba się minąć z innymi

Czwartego dnia wylądowaliśmy w Dolomitach i następnego ranka wybraliśmy się w trasę. Na początku wyciągiem, potem żwirową ścieżką, a potem na czworaka aż na wysokość 2565 m n.p.m.

Tutaj już musieliśmy założyć uprząż, bo przed nami była stroma, goła skała.  Żeby przepuścić idących z góry, trzeba było zejść ze szlaku

 

Wdrapaliśmy się na wysokość 2806 m n.p.m. na szczyt Roda de Vael. Wyżej nawet ptaki nie latały.

  

Wydawało się, że teraz tylko z górki. Ale tu wkroczył Jendrusz. Może byśmy zeszli z drugiej strony?

I faktycznie było z górki. Pionowy zjazd po linie. A za zakrętem wyrosła przed nami ściana

  

Wisi na ścianie i płacze – Wisząc na ścianie

Ale odwrotu nie było. Za plecami ściana z pionową liną, to już lepiej na ukos.

Następnego dnia Jendrusz wymyślił trasę bez wyciągu. Wyruszyliśmy wcześniej, jeszcze w głębokim cieniu.

 

 

Wisi na ścianie i płacze – Bivacco Zeni, 2100 m n.p.m.Tak, tak, w tym się śpi.

A to jest szałas/schronisko, w którym można zatrzymać się na noc. W środku jest 5 łóżek, a turyści zostawiają zapasy dla kolejnych. Ale my nie nocowaliśmy. Bo okazało się, że robimy trasę dwudniową, ale w jeden dzień.

 

Wisi na ścianie i płacze – TP2_8268_stitch

Następne 3 godziny wspinałem się po piargu. 3 m w górę i zjazd 2 m.

Ale na szczycie zobaczyłem taki widok. Do tego w całej dolinie słychać było świstaka.

Dodam tylko, że przydały się latarki. A następnego dnia zwiedzaliśmy miasteczko.

Albumy do tego rozdziału

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował.

Zaloguj się, żeby dodać komentarz.